ارزیابی نقش پروتئین های شته در انتقال پولروویروس ها

 

ویروس های جنس Polerovirus (خانواده Luteoviridae) توسط شته ها با رابطه پایا (گردشی) و غیر­تکثیری انتقال می­یابند. انتقال این ویروسها را می توان به چهار فرایند تقسیم نمود که شامل گیرش ویروس از گیاه میزبان و عبور آن از کانال غذایی به سمت مجرای روده شته، گیرش ویروس ازاپیتلیوم روده، بقاء در بافت ها و هموسل و انتقال از طریق غدد بزاقی به بافت آبکشی گیاه میزبان می باشد. فرایند انتقال شامل برهم کنش های پیچیده ای میان پروتئین های ویروسی و ترکیبات حشره ناقل مانند گیرنده ویروس در سطح سلول می باشد. به منظور شناسائی و مطالعه این گیرنده ها از پولرویروس زردی شلغم (Turnip yellows virus ,TuYV) و شته سبز هلو ( Myzus persicae) بعنوان ناقل آن استفاده شد. غربالگری از کتابخانه های مختلف cDNA تهیه شده از عصاره شته با روش هیبرید دوتایی مخمر (Yeast two hybrid system) انجام شد و چند پروتئین شته که قادر به اتصال به پروتئینهای ساختاری ویروس بودند، شناسایی گردیدند. در میان این پروتئینها دو پروتیئن هسته ای (GAR1 و (ALY که احتمالا گیرنده حقیقی ویروس نیستند اما در مراحل اندوسیتوز ویروس در بدن شته ناقل نقش دارند و نیز پروتئینی با دامانه فیبرونکتینFN3) ) شناسائی گردیدند. محل قرارگیری پروتئین FN3 در ناحیه غشا پلاسمایی می باشد و می تواند کاندید مناسبی به عنوان گیرنده ویروس باشد. به منظور بررسی نقش این پروتئین ها در انتقال پولروویروس ها توسط شته، آزمایشهای مبتنی بر استفاده از تکنیک آر. ان. ای های مداخله گر (RNAi) طراحی شد. با تغذیه شته از گیاهان تراژن Arabidopsis thaliana، حاوی سازه سنجاق سری ژن های هدف در شته ، کاهش تجمع آران ای پیک ژن FN3 در شته ها مشاهده شد. شته های مذکور به همراه شته های کنترل به منظور گیرش ویروس بر روی آموده ویروس خالص قرار گرفتند. میزان تغذیه شته هایی که ژن آنها خاموش گردیده بود مشابه شته های کنترل بود ولی کاهش میزان انتقال و تجمع ویروس در شته هایی که ژن FN3 در آنها خاموش شده مشاهده گردید. بنابراین نتایج این مطالعه نقش حیاتی این پروتئین را در انتقال TuYV توسط M. persicae به اثبات رساند.

 متن کامل در سایت تخصصی دانلود پایان نامه های کارشناسی ارشد  :www.arshadha.ir