چکیده

 

در بسیاری از مطالعه‌های آماری نمونه‌ی انتخابی به خوبی نمایانگر جامعه‌ی مورد بررسی نیست. نمونه‌گیری در چارچوب آماری پوشش داده نمی‌شود و خطای گزینش روی می‌دهد. از دیگر دلیل‌های ایجاد اریبی در براورد‌ها، بی‌پاسخی است. بی‌پاسخی از جمله خطا‌های غیر‌نمونه‌گیری در آمار‌گیری‌ها است و زمانی اتفاق می‌افتد که تعدادی از پاسخ‌گویان به تمام و یا قسمتی از پرسش‌های آمارگیری پاسخ نمی‌دهند. این دو نوع از بی‌پاسخی به ترتیب بی‌پاسخی واحد و بی‌پاسخی پرسش نامیده می‌شوند. یکی از راهکار‌های کاهش اثر‌های نامطلوب اریبی ناشی از بی‌پاسخی واحد و اریبی گزینش، استفاده از روش‌های وزن‌دهی است. در این پایان‌نامه ابتدا روش‌های مختلف وزن‌دهی به متغیر‌ها از جمله براوردگر‌های کالبیدنی معرفی می‌شوند. این براوردگر‌ها به دو دسته‌ تقسیم‌بندی می‌شوند: خطی و ناخطی، و مزیت‌ها و کاستی‌های آن‌ها نسبت به یک‌دیگر مورد بررسی قرار می‌گیرد. کات و لیائو (2012) یک براوردگر واریانس پیش‌نهاد کرده‌اند که قابل محاسبه‌ است.

در نهایت به عنوان یک استفاده از روش‌های یاد‌شده، داده‌های ﻃﺮح آﻣﺎرﮔﯿﺮی ﻫﺰﯾﻨﻪ و درﺍﻣﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍر ﻣﻨﻃقه‌های روﺳﺘﺎﯾﯽ برای مقایسه‌ی براوردگرهای کالبیدنی رگرسیونی تعمیم‌یافته، چنگک‌زنی و براوردگر لوجیتی(l,u) مورد استفاده قرار می‌گیرند. این مقایسه بر اساس دو معیار قدرمطلق اریبی نسبی و ریشه‌ی دوم میانگین توان دوم خطای نسبی براوردگر‌ها، انجام می‌گیرد. نتیجه‌های مطالعه نشان می‌دهند که اگر از روش جامعه‌مبنا استفاده شود، براوردگر خطی رگرسیونی تعمیم‌یافته در تمامی حالت‌ها از عمل‌کرد بهتری برخوردار است.

واژگان کلیدی: خطای گزینش، بی‌پاسخی واحد، بی‌پاسخی پرسش، براوردگر‌ کالبیدنی، براوردگر رگرسیونی تعمیم‌یافته، براوردگر چنگک‌زنی، براوردگر لوجیتی(l,u)، روش جامعه‌مبنا، روش نمونه‌مبنا.

 

 

 

 

 


دیدگاهتان را بنویسید