در این تحقیق با استفاده از به کارگیری پلیمر زیست‌تخریب‌پذیر پلی‌وینیل‌الکل اقدام به ساخت فومی شد که به لحاظ زیستی می‌تواند به عنوان داربستی مناسب جهت کشت سلول عمل کند. این فوم با روشی نوین تولید شد که با استفاده از روش‌های استالیزه و استره کردن به طور همزمان مورد بررسی قرار گرفت. در طی فرآیند تولید فوم حضور فرمالدهید و اسید سیتریک منجر به ایجاد پیوند عرضی میان زنجیره‌های پلی‌وینیل‌الکل شد. به جهت بهبود خواص زیستی، نانوذرات هیدروکسی‌آپاتیت به عنوان جزء ثانویه در درصد‌های وزنی 64/0، 33/1 و 85/2 به داربست‌ها اضافه شد. و در ادامه خواص مختلفی از داربست زیستی تولید شده در حضور و عدم حضور نانوذرات هیدروکسی‌آپاتیت مورد مطالعه قرار گرفت که می‌توان به بررسی مورفولوژی، میزان جذب آب، میزان تخلخل، رفتار مکانیکی در حالت خشک، رفتار زیست‌تخریب‌پذیری و زیست‌فعالی اشاره کرد. بررسی میزان جذب آب نشان داد که این داربست‌ زیستی می‌تواند 6 برابر وزن خود آب جذب کند و این مقدار در حضور نانوذرات هیدروکسی‌آپاتیتبه 9 برابر افزایش می‌یافت. همچنین درصد تخلخل داربست با افزایش میزان نانوذرات هیدروکسی‌آپاتیت از 58 درصد حجمی به 71 درصد حجمی می‌رسید. بررسی رفتار مکانیکی نیز نشان داد که داربست‌های تولیدی به لحاظ استحکام در شرایط مناسبی دارند و استحکامدر محدوده تنش پایای آن‌ها با افزایش درصد هیدروکسی‌آپاتیت از 5 به 4/3 مگاپاسکال افت می‌کند. از طرفی دیگر بررسی‌های رفتار زیستی نشان داد که با افزایش میزان هیدروکسی‌آپاتیت روند زیست‌تخریب‌پذیری افزایش ‌می‌یابد. همچنین حضور داربست‌های حاوی هیدروکسی‌آپاتیت در محلول‌های فیزیولوژیک منجر به جوانه‌زنی و رشد لایه‌های هیدروکسی‌آپاتیت در سطح داربست‌ شد که این امر حاکی از زیست‌فعال بودن داربست‌های کامپوزیتی می‌باشد.

کلمات کلیدی:
داربست، مهندسی بافت، پلی‌وینیل‌الکل، هیدروکسی‌آپاتیت، نانو کامپوزیت

متن کامل : http://homatez.com/