حتی‌ پیش‌ از کشف‌ لیزر(۱) ( LASER) در سال‌ ۱۹۶۰ ، مفهوم‌ آن‌ با عنوان‌ «اشعه‌ مرگ» برای‌ خوانندگان‌ داستان های‌ علمی‌ آشنا بود. هنوز هم‌ خیلی ها همین‌ تصور را دارند، اما امروزه‌ لیزر کاربردهای‌ فراوانی‌ دارد و به‌ صورت‌ ابزارهای‌ متداول‌ در مغازه‌ها، ادارات، کارخانه‌ ها و حتی‌ در خانه‌ها استفاده‌ می‌ شود.

به‌ ساده‌ترین‌ بیان، لیزر را می ‌توان‌ منبعی‌ از نور یا انرژی‌ تابشی‌ توصیف‌ کرد. اما لیزر ویژگی‌ های‌ بسیاری‌ دارد که‌ آن‌ را از دیگر منابع‌ نور مانند خورشید یا چراغ‌ برق‌ متمایز می ‌کند. دستگاه‌ های‌ لیزر به‌ شکل‌ها و اندازه‌های‌ متفاوتی‌ ساخته‌ شده ‌اند. آنها ممکن‌ است‌ کوچکتر از یک‌ نقطه‌ یا آن‌ قدر بزرگ‌ باشند که‌ برای‌ جا دادنشان‌ به‌ یک‌ ساختمان‌ نیاز باشد. اما با وجود این‌ تنوع، همه‌ آنها بر یک‌ اساس‌ کار می ‌کنند.

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

تابش‌ نور به‌ دو طیف‌ مرئی‌ و نامرئی‌ تقسیم‌ می ‌شود. طیف‌ مرئی‌ (نور سفید) خود از چندین‌ رنگ‌ تشکیل‌ شده‌ است. نیوتن‌ در سال‌ ۱۶۶۵ با تاباندن‌ نور سفید به‌ منشور شیشه ‌ای، طیف‌ رنگ‌ های‌ آن‌ (اصطلاحاً رنگ‌ های‌ متفاوت‌ رنگین ‌کمان) را مشخص‌ کرد. طیف‌ نامرئی‌ نیز شامل‌ تابش‌ مادون‌ قرمز (فرو سرخ)، میکروویو (MICROWAVE) و امواج‌ رادیویی‌ در یک‌ سر طیف‌؛ و تابش‌ فرا بنفش، اشعه‌ ایکس‌ و اشعه‌ گاما در سر دیگر طیف‌ می ‌شود. مجموع‌ این‌ها (مرئی‌ و نامرئی) تابش‌ الکترومغناطیسی‌ است.

هر یک از این‌ امواج‌‌ طول‌ موج‌ خاصی‌ دارند (منظور از طول‌ موج‌، فاصله‌ بین‌ دو قله‌ موج‌ است). اما دستگاه‌های‌ لیزر طوری‌ ساخته‌ شده ‌اند که‌ نور خارج ‌شده‌ از آنها تنها یک‌ طول‌ موج‌ دارد (اصطلاحاً تکفام) و تمام‌ موج‌ های‌ آن‌ روی‌ هم‌ می ‌افتند (اصطلاحاً همدوس). به‌ این‌ ترتیب‌ باریکه‌ شدیدی‌ از نور تولید می‌ شود.

دستگاه‌های‌ لیزر بسته‌ به‌ آن‌ که‌ محیط‌ فعال ‌کننده‌ آنها (ماده‌ای‌ که‌ به‌ عنوان‌ تقویت‌ کننده‌ نور به‌ کار می ‌رود) چه‌ باشد، به‌ انواع‌ لیزرهای‌ حالت‌ جامد، گاز و مایع‌ تقسیم‌ می ‌شوند.

همان‌ طور که‌ قبلاً اشاره‌ شد، لیزر در صنایع‌ کاربردهای‌ بسیاری‌ دارد؛ از آن برای‌ برش ‌دادن‌ و سوراخ‌ کردن‌ فلزات، جوشکاری، در مخابرات‌ نوری، در صنایع‌ نظامی‌ برای‌ دستگاه‌ های‌ بردیاب، در صنعت‌ نمایش‌ و فیلم سازی، در فروشگاه‌ها برای‌ خواندن‌ بارکد(BAR CODE) اجناس، در ویدئوها و ضبط صوت‌های‌ با دیسک‌ فشرده‌ و در بسیاری‌ موارد دیگر استفاده‌ می ‌شود.

علاوه‌ بر کاربردهای‌ پر توان‌ در صنایع‌ سنگین، دستگاه‌های‌ لیزر کاربردهای‌ زیادی‌ در حوزه‌های‌ ظریف ‌تر مانند پزشکی‌ دارند؛ مثلاً در جوش ‌دادن‌ شبکیه‌ چشم، در جراحی‌ به‌ جای‌ چاقوی‌ جراحی‌ (که‌ باعث‌ جلوگیری‌ از خونریزی‌ در محل‌ عمل‌ می‌شود)، در آنژیوپلاستی‌ عروق‌ کرونر (باز کردن‌ رگ ‌های‌ صدمه‌ دیده‌ قلب) و درمان‌ بسیاری‌ از مشکلات‌ پوستی‌، که‌ موضوع‌ اصلی‌ این‌ نوشتار است.

  • شیوه‌ عملکرد لیزر در پوست‌

لیزرهای‌ متفاوتی‌ برای‌ پوست‌ به‌ کار می‌ روند. بسته‌ به‌ آن‌ که‌ چه‌ نوع‌ آن‌ استفاده‌ شود، سلول‌ یا مولکولِ هدف‌ در پوست‌ متفاوت‌ است. نور خارج ‌شده‌ از هر لیزر طول‌ موج‌ متفاوتی‌ دارد. بنابراین‌ در هر طول‌ موج، این‌ انرژی‌ جذب‌ ماده‌ خاصی‌ می ‌شود که‌ اصطلاحاً به‌ آن‌ کروموفور گویند. مثلاً اگر هدف‌ درمان، برداشتن‌ ضایعات‌ رنگی‌ از جمله‌ لکه‌های‌ قهوه‌ای‌ روی‌ پوست‌ باشد، کروموفور آن‌ رنگدانه‌ ملانین‌ است. در گروه‌ دیگری‌ از لیزرها ماده‌ هدف‌ آب‌ داخل‌ و خارج‌ سلولی‌ است. آب‌ نور را جذب‌ می‌ کند و تبخیر می شود. بنابراین‌ سلول‌ با از دست ‌دادن‌ رطوبت‌ خود از بین‌ می ‌رود. در حالی‌ که‌ سلول‌ های‌ مجاور سالم‌ باقی‌ می‌ مانند. این‌ خاصیت‌ لیزر (جذب‌ توسط‌ ماده‌ کروموفور و یا آب) باعث‌ شده‌ که‌ استفاده‌ از لیزر روشی‌ ایده‌آل‌ برای‌ از بین‌ بردن‌ بسیاری‌ ضایعات‌ پوستی‌ باشد؛ زیرا:

– احتیاج‌ به‌ عمل‌ جراحی‌ حذف‌ می‌ شود.

– درمان‌ معمولاً بدون‌ درد است‌ و یا فقط‌ با بی ‌حسی‌ موضعی‌ انجام‌ می‌ شود.

– خونریزی‌ و نیز اِسکار= SCAR ( جای زخم ِعمل) بسیار کمتر از سایر روش‌هاست.

– زمان‌ کار اغلب‌ بسیار کوتاه‌ تر از دیگر روش‌هاست.

– در بعضی‌ موارد، تنها راه‌ درمان‌ برای‌ مشکل‌ پوستی‌ استفاده‌ از لیزر است.

  • موارد استفاده‌ از لیزر در پوست‌

– ضایعات‌ مربوط‌ به‌ عروق‌ پوست‌ (مانند ماه‌ گرفتگی، عروق‌ گشاد شده‌ سطحی‌ در صورت‌ و پاها).

– اِسکارها (شامل‌ لک‌ های‌ قرمز، سفید، قهوه‌ای‌ و گوشت‌ اضافه‌ که‌ از ضایعات‌ قبلی‌ به‌ جا مانده‌ باشد).

– ترک‌ های‌ پوست، فرورفتگی‌های‌ ناشی‌ از جوش‌ و…، چین‌ و چروک‌ و زگیل‌ های‌ ویروسی.

– ضایعات‌ رنگدانه ‌ای‌ (مانند لک‌ های‌ ناشی‌ از آفتاب، لک‌ هایی‌ که‌ اصطلاحاً «شیرقهوه» نامیده‌ می ‌شوند، بعضی‌ از خال‌ های‌ عمقی‌ پوست).

– خالکوبی‌ و لک ‌های‌ باقیمانده‌ از خراشیدگی‌ها و تصادفات.

– برداشتن‌ موهای‌ زاید.

با توجه‌ به‌ تعدد بیماری‌های‌ پوستی، لازم‌ است‌ بیمار توسط‌ متخصص‌ معاینه‌ و نوع‌ ضایعه‌ دقیقاً تشخیص‌ داده‌ شود. سپس‌ پزشک‌ با در نظر گرفتن‌ میزان‌ کارآیی‌ لیزر برای‌ آن‌ بیماری، در مورد انجام‌ لیزر درمانی‌ تصمیم‌ خواهد گرفت.

  • عوارض‌ جانبی‌

لیزر در کنار اثرات‌ خوب، به‌ ندرت‌ عوارض‌ جانبی‌ نیز دارد. البته‌ پیش‌ از درمان، این‌ عوارض‌ به‌ اطلاع‌ بیمار می ‌رسد. پزشک‌ نیز با در نظر گرفتن‌ تمام‌ جوانب، سعی‌ خواهد کرد آنها را به‌ حداقل‌ برساند. بسته‌ به‌ این‌ که‌ از چه‌ سیستم‌ لیزری‌ و در درمان‌ چه‌ ضایعه‌ ای‌ از این‌ تکنولوژی‌ استفاده‌ شود، عوارض‌ متفاوت‌ خواهد بود. در یک‌ نگاه‌ کلی‌ می‌ توان‌ به‌ این‌ موارد اشاره‌ کرد:

– درد؛ که‌ غالباً خفیف‌ است‌ و می ‌توان‌ آن‌ را با استفاده‌ از بی‌ حس ‌کننده‌ های‌ موضعی‌ یا تزریقی، باز هم‌ کاهش‌ داد.

– تورم؛ که‌ بیشتر در اطراف‌ پلک‌ و گردن‌ ایجاد می‌ شود و معمولاً سه‌ تا پنج‌ روز بعد از عمل‌ از بین‌ می‌ رود.

– به‌ وجود آمدن‌ حالتی‌ شبیه‌ به‌ خون مردگی‌ زیر پوست؛ که‌ معمولاً بلافاصله‌ بعد از عمل‌ پدید می ‌آید و طی‌ هفت‌ تا ده‌ روز محو می‌ شود.

– ایجاد تاول‌ یا دَلـَمه‌ در محل؛ که‌ طی‌ یک‌ تا دو هفته‌ بهبود می‌یابد.

– افزایش‌ رنگ‌ پوست‌ یا کاهش‌ آن‌ در محل؛ که‌ طی‌ سه‌ تا شش‌ ماه‌ بهبود می ‌یابد.

– پدید آمدن‌ اِسکار؛ که‌ بسیار نادر است.

– این‌ که‌ ضایعه‌ مورد نظر کاملاً بهبود نیابد یا عود کند.

در پایان، به‌ این‌ نکته‌ اشاره‌ می‌ کنیم‌ که‌ به‌ لیزر باید نگاهی‌ واقع گرا داشت. انتظار بیش‌ از حد داشتن‌ منطقی‌ نیست‌ و گرفتن‌ نتیجه‌ صددرصد نیز همیشه‌ امکان‌ ندارد.

از ویتیلیگو یکی از شایع ترین بیماری های پوستی چه می دانید؟

ویتیلیگو، پیسی یا برص یک بیماری پوستی است که در آن به علت از بین رفتن رنگدانه، ‌لک‌های سفید رنگی بر روی پوست ظاهر می‌شود. از هر ۱۰۰ نفر، یک یا ۲ نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند، یعنی تقریبا ۴۰ تا ۵۰ میلیون نفر در دنیا ویتیلیگو دارند.

اولش، مثل این بود که چند قطره شیر روی دست‌هایم پاشیده باشد و در همان جاها پوستم سفیدتر شده بود، وقتی که دکتر رفتم به من گفت: <شما ویتیلیگو گرفته‌اید>! تا به حال چنین اسمی به گوشم نخورده بود. دکتر هم از نگاهم فهمید که متوجه نشدم! گفت:‌ <همان پیسی است.> تا چند وقت <همان پیسی است>! در گوشم زنگ می‌خورد و بعد از آن هزاران هزار سوال دیگر!

ویتیلیگو، پیسی یا برص یک بیماری پوستی است که در آن به علت از بین رفتن رنگدانه، ‌لک‌های سفید رنگی بر روی پوست ظاهر می‌شود. از هر ۱۰۰ نفر، یک یا ۲ نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند، یعنی تقریبا ۴۰ تا ۵۰ میلیون نفر در دنیا ویتیلیگو دارند.

در حدود نیمی از افرادی که به این بیماری دچار می‌شوند، علائم بیماری را قبل از ۲۰ سالگی نشان می‌دهند و در ۹۵ درصد موارد، افراد قبل از ۴۰ سالگی،‌ علائم را نشان داده‌اند. یعنی اگر سن فردی ا ز۴۰ سال گذشت، احتمال ابتلای او به ویتیلیگو بسیار پائین خواهد بود.

بسیاری از آدم های مشهور دنیا به این بیماری مبتلا ‌هستند و حتی این مسئله را در ظاهر خیلی ازآنها می‌شود به راحتی دید.یکی از معروف‌ترین آنها، مایکل جکسون خواننده مشهور آمریکایی است که اگرچه با انواع واقسام روش های زیبایی سعی در مخفی کردن بیماری خود داشته و دارد، اما حتی همین حالا‌ هم رد پای <کم رنگ> این بیماری را می‌توان در صورت او دید.

لک‌ها ی این بیماری بیشتر از همه در نواحی که در معرض نور آفتاب هستند مثل دست‌ها، پاها، صورت، لب‌ها و بازوها ایجاد می‌‌شوند ولی سایر نواحی بدن از جمله زیربغل، کشاله ران، اطراف دهان، چشم‌ها و …. هم ممکن است درگیر شوند.

مویی که در نواحی مبتلا به پیسی رشد می‌کند،‌ سفید است و گاهی ممکن است فرد متوجه لک‌های بدون رنگ، حتی در داخل دهان شود.

یکی از نگرانی‌‌های مهم افراد مبتلا به پیسی این است که آیا فرزندان آنها هم مبتلا خواهند شد؟ اطفالی که والدینشان به این بیماری مبتلا هستند، نسبت به سایر افراد، بیشتر احتمال دارد که مبتلا به ویتیلیگو شوند ولی با این حال بیشتر بچه‌هایی که والدین مبتلا دارند، به این بیماری دچار نمی‌شوند. به عبارت دیگر می‌توان گفت که بیشتر افراد مبتلا سابقه‌ای از این بیماری را در فامیل ندارند و فقط در یک پنجم از مبتلایان یکی از افراد خانواده‌ مبتلا به این بیماری بوده است. البته باید گفت که بیشتر افراد مبتلا به پیسی از نظر سلامت عمومی، مشکلی نداشته و در وضعیت خوبی به سر می‌برند.

عامل تعیین کننده رنگ پوست، رنگدانه‌ای است که به آن ملانین می‌گویند. این ملانین علاوه بر رنگ پوست، رنگ چشم‌ها و موی ما را هم تعیین می‌کند. سلول‌های رنگدانه ‌ساز که ملانوسیت نام دارند، کارتولید ملانین را برعهده دارند.

تعداد این ملانوسیت‌ها در افراد سیاه‌پوست و سفیدپوست یکسان است ولی فعالیت آنها با هم فرق دارد و همین میزان فعالیت است که باعث می‌شود پوست برخی افراد تیره‌تر و پوست برخی روشن‌تر باشد.

در افراد دارای پوست تیره، فعالیت این ملانوسیت‌ها، بیشتر است و ملانین بیشتری تولید می‌شود، در نتیجه پوست تیره‌تر به‌نظر می‌رسد و در افراد سفیدتر برعکس.

حالا تصور کنید که ملانوسیت‌ها از بین بر وند، در نتیجه هیچ رنگدانه‌ای تولید نخواهد شد و پوست ناحیه مبتلا‌، کاملا سفید (بی‌رنگ) خواهد شد. این سفیدی و یا بی‌رنگی یعنی همان پیسی.

علت از بین رفتن ملانوسیت‌ها و ایجاد بیماری پیسی هنوز به طور‌ دقیق مشخص نشده است. ولی گفته می‌شود که وجود یک نقص ارثی می‌تواند باعث حساس‌شدن سلول‌های رنگدانه‌ساز به آسیب و در نتیجه از بین رفتن آنها شود.

  • پیسی! گاهی شدید، گاهی خفیف

اگر پیسی فقط دست‌ها را گرفتار کند، خیلی باید خدا را شکر کرد. اگر روی صورت و بدن من را نگاه کنید، نمی‌توانید تشخیص دهید که بالاخره نواحی سفید، پوست اصلی من است و برخی قسمت‌های آن تیره شده و یا برعکس قسمت‌های تیره، پوست اصلی است و برخی نواحی آن سفید شده، پوستم کاملا دو رنگ است.

وسعت و شدت از دست‌رفتن رنگدانه در اشخاص مختلف متفاوت است. افرادی که پوست روشنی دارند معمولا در تابستان متوجه تفاوت رنگ بین نواحی مبتلا و سایر نقاط سالم پوست می‌شوند چون درتابستان، پوست نواحی سالم در اثر آفتاب تیره‌‌تر می‌شود ولی پوست ناحیه مبتلا چون رنگدانه ندارد. تغییر نمی‌کند، در نتیجه اختلاف رنگ بین نواحی مبتلا و سالم واضح‌تر می‌شود.

در افرادی که پوست تیره‌تری دارند، بیماری خودش را بیشتر نشان می‌دهد، چون اختلاف رنگ بین پوست سالم و پوستی که رنگدانه‌اش را از دست داده بسیار زیاد است.(شکل.)۳ در موارد شدید ممکن است، رنگدانه در همه جای پوست از بین برود و پوست یکسره سفید شود. (شکل. )۴

هیچ راهی برای پیشگویی اینکه فرد چقدر از ملانوسیت‌هایش را از دست خواهد داد و یا اینکه بیماری او چقدر طول خواهد کشید و تا چه حد پیشرفت خواهد کرد، وجود ندارد. یک‌ لک پیسی به‌صورت ناحیه‌ای به‌ رنگ سفید شیری دیده می‌شود. ولی میزان تخریب رنگدانه در هر لک ممکن است با سایر لک‌ها متفاوت باشد. حتی در یک لک ممکن است سایه‌های مختلفی وجود داشته باشد و یا یک ناحیه تیره‌تر، نواحی سفید شده را احاطه کرده باشد.

پیسی اغلب با از دست رفتن ناگهانی رنگدانه در یک نقطه پوست شروع می‌شود. این فرآیند می‌تواند ادامه پیدا کند و یا به دلایل ناشناخته، خودبه‌خود متوقف شود. دوره‌های از دست رفتن رنگدانه و متعاقب آن ثابت ماندن رنگ لک و دوباره از دست رفتن رنگدانه، به‌طور مداوم تکرار می‌شوند.

بازگشت خودبه‌خودی رنگ به لک‌های سفیدشده خیلی به‌ندرت اتفاق می‌افتد. بعضی از بیماران که تصور می‌کنند بیماریشان خوب شده است، در واقع تمام رنگدانه پوست خود را از دست داده‌اند و پوستشان یک دست سفید شده است. گرچه رنگ پوست این افراد یک دست سفید شده ولی آنها باز هم به پیسی مبتلا هستند.

  • درمان، فعلا غیرممکن

اوایل بیماری تحملش برایم خیلی سخت بود! دائم با خودم می‌گفتم چرا من! دکتری نبود که برای درمان پیش او نرفته باشم! ولی تقریبا جواب همه آنها یکی بود. الان، با گذشت ۱۰ سال از شروع بیماری، تقریبا با آن کنار آمده‌ام! خوب چه می‌شود کرد! پوست من هم اینطوری است!

تحقیقات فراوانی در مورد این بیماری و روش‌های درمانی آن در حال انجام است و این امید وجود دارد که درمان‌های جدید کشف شود. در حال حاضر دلیل اصلی پیدایش پیسی ناشناخته است و اگرچه راه‌های مختلفی برای درمان آن وجود دارد، ولی روش درمانی موثری که باعث بهبود قطعی همه بیماران شود، هنوز وجود ندارد.

گاهی بهترین درمان برای پیسی این است که اصلا هیچ درمانی انجام نشود. در افرادی که پوست روشنی دارند، اجتناب از برنزه‌شدن پوست طبیعی بدن، مانع از پیدایش تضاد رنگ و در نتیجه مخفی‌ماندن لک‌های پیسی خواهد شد. پوست سفید مناطق مبتلا به این بیماری چون ملانین ندارد، هیچ دفاعی در برابر نور خورشید ندارد و خیلی راحت دچار آفتاب‌سوختگی‌ می‌شود. در نتیجه بهتر است تمام نواحی مبتلا به پیسی با لباس پوشانده شوند و در نواحی مثل صورت و … که امکان پوشاندن آنها وجود ندارد، حتما از ضد آفتاب‌های با SPFبالای ۱۵، استفاده شود. بهتر است افراد مبتلا به پیسی بین ساعات ۱۰ صبح تا ۴ بعدازظهر که حداکثر تابش خورشید وجود دارد، در مقابل آفتاب قرار نگیرند.

پنهان‌کردن لک‌های پیسی توسط کرم‌پودر، فرآورده‌های برنزه‌کننده (که بدون نیاز به آفتاب پوست را برنزه می‌کنند) و یا سایر رنگ‌ها، کاری آسان و‌ بی‌خطر است که سبب می‌شود بیماری کمتر به چشم بیاید، امروزه مواد آرایشی مقاوم در برابر شستشو که تقریبا با تمام انواع رنگ پوست قابل انطباق هستند، در فروشگاه‌های عرضه محصولات آرایشی – بهداشتی وجود دارند و افراد مبتلا کم‌کم مهارت استفاده از این مواد را به‌دست آورده و قادر خواهند بود که پوست ناحیه مبتلا را به رنگ اطراف درآورند، این رنگ‌ها چون به‌تدریج از روی پوست محو می‌شوند، باید دوباره تجدید شوند.

شیرها و کرم‌های برنزه‌کننده محتوی یک ماده شیمیایی به نام <دی هیدروکسی استون> هم هستند.

که با استفاده از آنها برای رنگین‌کردن پوست نیازی به وجود ملانوسیت‌ها ندارد ولی رنگ ناشی از این فرآورده‌ها هم به‌تدریج محو می‌شوند، چون با هر بار ریزش سلول‌های مرده از روی پوست، بخشی از رنگ نیز با آنها از پوست جدا می‌شود و به‌تدریج پوست روشن‌‌تر می‌شود.

هیچ‌یک از روش‌های فوق، بیماری را درمان نمی‌کنند و فقط باعث بهبود ظاهر شخص می‌شوند.

اگر ناحیه مبتلا، منطقه کوچکی باشد، خالکوبی هم ممکن است مفید باشد.

‌داروهای موضعی حاوی کورتون ممکن است در بازگرداندن رنگدانه به نواحی کوچک مبتلا به پیسی موِثر باشند. استفاده از این داروها باید هم‌زمان با سایر درمان‌ها باشد. اگر استفاده از این داروهای کورتونی در مدت زمان طولانی صورت گیرد، می‌تواند موجب دردناک‌شدن پوست و حتی پیدایش ترک‌های پوستی در برخی نواحی شود، بنابراین استفاده از آنها باید حتما تحت‌نظر متخصص پوست باشد.

داروی دیگری که در درمان پیسی به‌کار می‌رود، پسورالن است، این ماده شیمیایی پوست را نسبت به اشعه ماوراءبنفش حساس می‌کند. این دارو باید طبق نظر متخصص به‌صورت موضعی و یا خوراکی مصرف شود و سپس پوست تحت اشعه ماوراءبنفش قرار گیرد. در این روش درمانی بین ۵۰ تا ۷۰ درصد شانس برگشتن رنگدانه به پوست صورت، بدن، بازوها، ران‌ و ساق پاها وجود دارد ولی دست‌ها و پاها خیلی کم به این نوع درمان پاسخ می‌دهند.

در حین استفاده از این درمان به‌علت افزایش حساسیت چشم نسبت به نور خورشید باید حتما در طول روز از عینک آفتابی استفاده کرد.

در بعضی از بیماران که بیماری پیسی وسعت زیادی پیدا کرده است، یکی از روش‌های درمان رنگ‌زدایی از نواحی طبیعی پوست است. در این روش به کمک اشعه لیزر و… رنگدانه پوست نواحی سالم را از بین می‌برند (شکل) ۵ و در نتیجه رنگ پوست یک‌دست سفید می‌شود. چون از بین رفتن رنگدانه با این روش دائمی و برگشت‌ناپذیر است، این افراد باید اکیدا از تماس با نور آفتاب اجتناب کنند.

  • پیشگیری، غیرممکن

از آنجا که علت این بیماری شناخته نشده است، راه موثری برای پیشگیری از آن وجود ندارد. نقش استرس‌های روحی در ایجاد یا تشدید بیماری قطعا مشخص نشده، ولی گاهی بعضی از بیماران دوره‌هایی از تشدید بیماری را به استرس ارتباط می‌دهند، در برخی بیماران هم‌ هرگونه آسیب پوست مثل سوختگی، زخم، خراشیدگی یا ضربه، موجب پیداش لک‌های پیسی در محل آسیب می‌شود. این دسته از بیماران باید در مراقبت از پوست خود بیشتر دقت کنند. نقش غذا در بروز بیماری مشخص نیست. در حال حاضر هیچ محدودیت غذایی خاصی به این بیماران توصیه نمی‌شود.

آفتاب‌سوختگی

پرش به: ناوبری, جستجو

آفتاب سوختگی نوعی التهاب پوستی است که در اثر مجاورت طولانی مدت در آفتاب حاصل می‌شود. این سوختگی در اثر طیف ماوراء بنفش و خصوصاً مادون قرمز موجود در نور خورشید به‌وجود می‌آید. از نشانه‌های آن می‌توان به قرمزی بیش از حد پوست، دردناک شدن و گاهی ایجاد تاول را نام برد.

عواملی که حساسیت شخص را نسبت به آفتاب‌سوختگی افزایش می‌دهد عبارتند از[1]:

  • در معرض آفتاب قرار گرفتن در ساعت اوج آفتاب (10 صبح تا 4 بعدازظهر)خصوصآ در نوزادان و کودکان که نسبت به بزرگسالان پوست حساس‌تری دارند.

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

لینک دانلود متن کامل