بیماری که در جریان سرخچه دچار راش نمی شود نیز آلوده کننده است نوزادان مبتلا به سرخچه مادرزادی نیز یک منبع عفونت محسوب می گردند و در حلق ، ادرار ومدفوع بسیاری از این نوزادان ویروس یافت
می شود تماس افراد حساس با چنین نوزادانی موجب ابتلا آنها به سرخچه می گردد .

به طور کلی یک بار ابتلا طبیعی به سرخچه شخص را برای تمام عمر در مقابل بیماری سرخچه محافظت
می کند هر چند که وقوع عفونت مجدد با یا بدون نشانه های بالینی در افراد واکسینه شده و بندرت در آنهایی که قبلاً به بیماری مبتلا شده اند گزارش شده است . بیماری سرخچه مانند بسیاری از بیماریهای ویروسی می تواند در دوره حاد عفونت موجب کاهش پاسخ های ایمنی سلولی میزبان گردد .

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

نشانه های بالینی

پس از دوره نهفتگی (حدود 18 روز ) نشانه های دوره مقدماتی به صورت بی اشتهایی ضعف – سردرد – کونژونکتیویت – تب خفیف و علائم تنفسی از یک تا 5 روز قبل از بروز بثورات جلدی مشاهده شده و در بالغین معمولاً واضح تر است در بالغین یا اطفال بزرگتر ورم ملتحمه ، بثورات جلدی – چند غده لنفاوی بزرگ و حساس ، افزایش درجه حرارت بین 2/37 تا 8/37 درجه سانتی گراد و ضعف مختصر تظاهرات بالینی بیماری سرخچه هستند چنانچه بثورت جلدی وجود نداشته باشد . تنها معدودی از افراد متوجه بیماری خود
می شوند به ندرت بیماران نیاز به بستری شدن و مراجعه به پزشک می کنند .

بثورات جلدی در مدت یک تا دو روز محو می شوند و بیمار فعالیت طبیعی خود را از سر می گیرد و به این جهت آن را سرخک سه روزه می نامیدند .

بثورات جلدی به صورت ماکول قرمز رنگ و کوچک هستند بثورات جلدی کاملاً مسطح و دایره ای می باشند و با وجود خصوصیات ذکر شده گاهی تشخیص آنها از بثورات سرخکی ، بثورات مربوط به حساسیت دارویی و مخملک دشوار می گردد . بثورات جلدی ابتدا روی صورت و خط رویش مو در پیشانی ، در اطراف دهان و پشت گوش ها ظاهر می شود .

معمولاً بثورات جلدی حدود ته سنجاق و در موارد کمی به ابعاد 3 تا 4 میلی متر می رسد . در انواع شدید بیماری بثورات علاوه بر تنه روی ساعد و ساق پا دیده می شود به ندرت لکه ها به هم متصل گردیده و به صورت اریتم منتشر ( شبیه به مخملک ) ظاهر می شوند . پتشی و پور پورا در نوزادان مبتلا به سرخچه مادرزادی غیرمعمول نیست اما در سرخچه بالغین پیدایش پورپرا نادر است این عارضه ممکن است در جریان بیماری سرخچه و یازمان کوتاهی پس از محو بثورات جلدی و یا اواخر دوره نقاهت پیش آید . در مرحله اول غالباً پوریورا ناشی از اثر ویروس روی پلاکتها یا عروق خونی است ولی در دوره نقاهت علت ایمونوپاتولوژیک دارد . در موارد نادر خونریزی شدید پیدا می شود و منجر به مرگ بیمار می گردد .

بزرگ شدن غدد لنفاوی در سرخچه شایع ترین علامت است و اغلب به تشخیص بیماری کمک می کند بخصوص زمانی که بثورات جلدی غیر مشخص هستند غالباً غدد لنفاوی ناحیه پشت سر و گوش بزرگ
می شوند ولی هر غده لنفاوی گردنی ممکن است گرفتار گردد طحال بزرگ اما در اکثر موارد غیر قابل لمس است حساسیت غدد لنفاوی بزرگ شده در بیماران متفاوت است . تقریباً همیشه تورم غدد لنفاوی
( آدنوپانی ) مقدم بر ظهور بثورات جلدی است .

پرخونی خفیف ملتحمه بخصوص در بالغین شایع است اما به شدت سرخک نیست و بیمارترس از نور ( فتوفوبی ) یا اشک ریزش ندارد . در موارد استثنایی ، پرخونی شدید ملتحمه ( کونژونکتیویت ) و حتی خشکی چشم
( کراتیت ) در سرخچه گزارش شده است .

لوزه ها و کام نرم اغلب قرمز هستند لکه های ماکولوپاپولر یا خونمردگی ( اکیموتیک ) قرمز روشن را در روی کام نرم  Forchheimer spot  نامیده اند . تورم مخاط بینی و سقف دهان و لثه ها در برخی از اپیدمیها گزارش شده است .

سرخچه اغلب یک بیماری خفیف و در مقایسه با سرخک در شروع بیماری معمولاً فاقد آبریزش شدید از بینی است . سرخچه بندرت به صورت یک بیماری شدید ظاهر می شود و گاهی نیز به علت وجود تورم غدد لنفاوی پشت گردن ( آدنوپانی ) ممکن است بیماری با سفتی گردن نیز همراه باشد . گاهی لرز و تب
( 5/38 تا 5/39 درجه سانتی گراد ) همراه با درد عمومی شدید بدن وجود دارد . افراد بالغ بیشتر از کودکان از چنین نشانه هایی رنج می برند .

علائم بیماری معمولاً در مدت یک تا دو روز فروکش
می کنند و به سرعت رو به بهبودی می روند . احتمال عفونت دوباره در سرخچه نسبت به سایر بیماریهای ویروسی بیشتر و حدود 5 تا 8 درصد است .

درمـان

کودکی که مبتلا به سرخچه می شود معمولاً احساس درد آزار دهنده ای ندارد واحتیاج به بستری شدن هم ندارد کودک در ایام بیماری بهتر است در خانه بماند و احتیاج به بستری شدن ندارد خوردن آنتی بیوتیک ضرورت ندارد زیر علت بیماری سرخچه ویروس است و آنتی بیوتیک هیچ اثری روی ویروس ندارد .

واکسن سرخچـه

واکسن سرخچه ای که امروزه در اختیار است واکسنی است که از ویروس سرخچه زنده و ضعیف شده تهیه شده است و واکسن بسیار خوبی است زیرا نه فقط پادتن آن در سرم خون بلکه در ترشحات بینی و حلق افرادی که واکسن می زنند بوجود می آید و اثر آن شبیه موقعی است که آن شخص مبتلا به بیماری سرخچه شده باشد. واکسن سرخچه به صورت جداگانه یا توام با واکسن سرخک و اوریون تهیه شده است و
می توان آن را در 12 تا 15 ماهگی زیر جلد تزریق کرد مگر در مواقعی که بیماری در مناطق شایع باشد که در این صورت می توان در نه ماهگی تزریق نمود .

چون ویروس واکسن در اثر نور و حرارت از بین می رود بنابراین واکسن را باید قبل از مصرف در یخچال و دور از نور نگهداری نمود و در هنگام مصرف زیر جلد تزریق کرد . تحقیقات نشان داده است که تزریق یک نوبت واکسن سرخچه کافی است و بعد از تزریق در 98% موارد پادتن ضد سرخچه در خون کودکی که واکسن زده است بوجود می آید . دومین تزریق واکسن سرخچه توام با سرخک و اوریون در 4 تا 6 سالگی توصیه می شود به کودکان که دومین تزریق انجام نشده است در بین 6 تا 12 سالگی می توان تزریق کرد .

واکسن سرخچه را به خانم های باردار نباید تزریق کرد زیرا امکان ابتلای جنین آنها وجود دارد همچنین به کودکانی که دچار تب حاد عفونی هستند یا به کودکانی که دچار اختلال ایمنی هستند یا داروهایی مصرف
می کنند که دفاع بدن آنها را کم می کند نباید تزریق کرد.

بعد از تزریق واکسن سرخچه به کودکان معمولاً عوارضی رخ نخواهد داد ولی ممکن است تزریق واکسن موجب بثورات ، بزرگی غدد لنفاوی و درد مفاصل
( مخصوصاً در دختران جوان ) گردد . تزریق واکسن به ندرت ممکن است موجب بی حسی موقتی زودگذر در دست و بازوها که درشب و به مدت یک ساعت طول می کشد یا درد مفاصل زانو و تورم مفصل بوجود آید که چندین هفته ادامه خواهد یافت و سپس خود به خود از بین می رود .

خطر مرگ بیماران قلبی هنگام بارداری صد برابر بیشتر از زنان سالم است.

به نوشته نشریه پزشکی بریتانیا (British Medical Journal)، پزشکان باید برای جلوگیری از مرگ و میر زنان باردار آموزش های لازم را دریافت کنند.

محققان انگلیسی می گویند علاوه بر احتمال سقط جنین، زایمان زودهنگام و رشد ناکافی کودک، مادران بیمار در معرض خطر سکته قلبی، آب آوردن شش ها و حتی مرگ هستند.

بر این اساس، مشکلات قلبی علت اصلی مرگ زنان باردار است.

محققان می گویند در صورت اتخاذ تدابیر مناسب، بیماران قلبی نیز می توانند دوران بارداری را بدون خطر پشت سر گذارند.

این پزشکان نتیجه تحقیقات خود را این هفته در همایشی در لندن ارائه می کنند.

‘چالش بزرگ’

مایکل گاتزولیس، استاد بیماری های قلب در بیمارستان سلطنتی برامپتون می گوید سالانه ۱۲۵ هزار زن بریتانیایی مبتلا به بیماری های مادرزادی قلب، حین بارداری دچار مشکل می شوند.

به گفته او علاوه بر نظارت مستمر بر وضع مادر و کودک در دوران بارداری، وظیفه پزشک پیشگیری از طولانی شدن وضع حمل مادر بیمار است.

پروفسور گاتزولیس همچنین با اشاره به ابتلای یک درصد از کودکان متولد شده به بیماری های مادرزادی قلبی، بالا بردن سطح آگاهی بیماران را چالشی بزرگ می داند.

بر این اساس، ۸۵ تا ۹۰ درصد از این بیماران که در کودکی جراحی شده اند، هیچ تماسی با بیمارستان محل مداوای خود ندارند و بانک اطلاعاتی مناسبی در این رابطه وجود ندارد.

پروفسور گاتزولیس می گوید بسیاری از بیماران قلبی بدون اطلاع از مشکلات احتمالی باردار می شوند و دسترسی نداشتن به امکانات مناسب درمانی برای آنها خطرناک است.

فیلیپ استیر، استاد بیماری های زنان و زایمان در بیمارستان چلسی و وستمینسترمی گوید بیماران قلبی باید حین بارداری و بخصوص هنگام زایمان تحت نظر پزشک متخصص بیماری های قلب و عروق باشند.

جودی اوسالیوان، پرستار بیماران قلبی و عضو بنیاد قلب بریتانیا نیز کیفیت مراقبت های پزشکی حین بارداری، زایمان و دوران پس از آن را در سلامت مادر و کودک مهم می داند.

خانم اوسالیوان به زنان مبتلا به بیماری های مادرزادی قلب توصیه می کند تا برای مراقبت از سلامتی خود و فرزندشان، قبل از بارداری با یک متخصص مشورت کنند.

پروفسور سیدنی اسمیت، از مسئولان فدراسیون جهانی بیماری های قلبی هم خواستار افزایش معلومات و آموزش های پزشکان در این باره شده است.

دیابت دوران بارداری
دیابت دوران بارداری نوعی موقت از بیماری دیابت است که در این حالت بدن زن باردار قادر به تولید هورمون انسولین به میزان کافی نیست.
کمبود هورمون انسولین در بدن زن باردار، باعث عدم توانایی وی در استفاده و بکارگیری قند موجود در غذاها و تولید قند اضافی در خون این شخص می شود که بیشتر این زنان حتی بدون درمان، خود قادر به کنترل میزان قند خون و تولد نوزادی سالم هستند. اگر دیابت در طی این دوران در سطح قابل کنترلی نباشد، می تواند فرد را به مشکلاتی از قبیل تولد نوزادی با رشد بسیار زیاد و یا قند خون پائین مبتلا کند. اما نکته حائز اهمیت این است که کل دیابت دوران بارداری با تولد نوزاد از بین می رود، اما به طور استثناء بعضی از مادران به دیابت نوع 2 که نوع دائمی از این بیماری است، مبتلا می شوند.

عوامل مؤثر در ابتلا به دیابت دوران بارداری

در طی دوران بارداری ارگانی به نام جفت در رحم رشد پیدا می کند. که عامل اصلی اتصال مادر و نوزاد و راهی برای دستیابی او به غذا و آب کافی از مادر است.
این ارگان هورمونهای بسیاری نیز در بدن تولید می کند که می توانند مانعی برای انسولین در جهت کنترل صحیح قند خون در بدن باشند، بنابراین جنین نیاز به تولید انسولین بیشتر برای ایجاد توازن در تمام ارگانهای بدن را متحمل می شود. هرگاه پانکراس به عنوان بخشی در بدن که کار تولید انسولین را برعهده دارد، نتواند انسولین کافی را برای ایجاد سطحی متعادل از قند خون ایجاد کند، دیابت دوران بارداری رشد پیدا می کند.

علائم بیماری دیابت

بسیاری از زنان با مشاهده این بیماری در خود بسیار متعجب می شوند که چرا متوجه علائم آن نشده اند.
علائم دیابت دوران بارداری، شامل تشنگی، تکرر ادرار، گرسنگی بیش از حد و ضعف در بینایی است. باتوجه به اینکه بارداری هم خود علائمی یاد شده را به همراه دارد، بنابراین داشتن این علائم نمی تواند همیشه بر این بیماری دلالت کند در این راستا، انجام آزمایش برای زن باردار امری مهم محسوب می شود چرا که قند خون بالا، سبب مشکلات فراوانی برای مادر و جنین می شود.

راههای تشخیص دیابت دوران بارداری

این نوع دیابت با انجام دو نوع آزمایش قابل تشخیص است. در آزمایش اول سطح قند خون یک ساعت پس از نوشیدن فنجان کوچکی از مایعی شیرین انجام می شود، اگر نتیجه، قند خونی بالا را نشان دهد، نیاز به آزمایش دوم یعنی آزمایش 3ساعته گلوکز ضروری می شود. در این آزمایش بیمار به مدت حداقل 8ساعت از خوردن و نوشیدن هر چیز به جز آب ممنوع می شود. بعد از طی این زمان دوباره آزمایش صورت می گیرد و نتیجه آن ثبت می شود، سپس بیمار فنجان کوچکی از مایعی شیرین می نوشد و تا 3 ساعت هر یک ساعت قند خون وی مورد آزمایش قرار می گیرد، اگر سطح قند خون در همان وضعیت بالا و یا بیشتر از آنچه در آزمایش اول و دوم مشاهده شده بود، باشد، شخص باردار دچار بیماری دیابت دوران بارداری است.
تقریباً تمام زنان باردار بین بیست و چهارمین تا بیست و هشتمین هفته از بارداری خود مورد آزمایش قرار می گیرند، چنانچه اگر پزشک وی تشخیص دهد که مادر ریسک زیادی برای ابتلا به این بیماری دارد، این آزمایشات در زمان زودتری انجام می گیرد و بالعکس.

عوامل خطرساز

مواردی از جمله بارداری در سن 25 سالگی و بعد از آن، سابقه ابتلا به بیماری دیابت، سابقه تولد نوزادی با وزن بیش از 4 کیلوگرم، مورثی بودن بیماری دیابت در خانواده و چاقی مفرط در مادر، خطر ابتلا به دیابت دوران بارداری را افزایش می دهد.

درمان

بسیاری از زنان باردار با تغییر در رژیم غذایی و انجام ورزش، خود قادر به کنترل به این بیماری هستند، اگرچه این نوع تغییر در رژیم غذایی و انجام مکرر نرمشهای مناسب سبب جلوگیری از بروز دوباره این بیماری در بارداری های بعد و یا ابتلا به دیابت نوع 2 در آینده می شود، اما مطمئن ترین راه برای کنترل قند خون در این دوران، انجام آزمایشات مداوم در منزل و مراجعه منظم به پزشک است.
اگر یک مادر خود قادر به کنترل قند خون با مراقبت در غذا خوردن و ورزش نباشد، ناچار به استفاده از داروهای انسولین می شود که بدون شک این نوع انسولین که ساخته دست بشر است، به طور طبیعی جایگزین انسولینی که بدن خود آن را تولید می کند.

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

لینک دانلود متن کامل