ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻈﺮﺍﺕ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﺭﻭﻧﻲ(45;7-5ﺩﺭﻣﺎﻥ): ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭ ﺍﺳﺎﺳﺎً ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ، ﻧﮕﺮﺷﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ17 ﺩﺍﺭﺩ (ﺟﺎﻧﺴﻦ ، ﺑﻮﻳﺴﻮﺭﺕ ، .(2002 ﺭﻭﻳﻜﺮﺩﻫﺎﻱ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻩ ﺍﻱ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻨﺪ ﺑﺮ ﻧﻘﺶ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻱ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺗﺄﻛﻴﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﺍﺻﻠﻲ ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﻱ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮕﺮﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﺎ EFT ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺛﺮ ﮔﺬﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ :

 

 

Reframing ۶۱ Humanistic ۷۱

 

 

۲۲

 

– 1 ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ:ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﺷﮕﺮ ﻭ ﻃﺮﺍﺡ ﺗﺠﺎﺭﺑﺸﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﺩﺳﺎﺯﻱ ﻛﺮﺩﻩ ، ﺑ ﻪ ﺧﻠﻖ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﺎﻱ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ ( ﻛﺎﻳﻦ ، 2002 ) . ﻣﺮﺍﺟﻊ – ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ – ﻣﺘﺨﺼﺺ

 

ﺑﺎﺯﺷﻨﺎﺳﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻱ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ . ﻧﻘﺶ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻋﺒﺎﺭﺗﺴﺖ ﺍﺯ ﻳﺎﺭﻱ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺨﺸﻲ ﺑﻪ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺍﺵ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻱ ” ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ ﺍﻛﻨﻮﻥ ” ؛ ﻳﻜﭙﺎﺭﭼﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﻮﺷﻴﺎﺭﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻖ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﺎﻱ ﻧﻮﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ. ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭ، ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﺮﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺍﻛﻨﻮﻧﻲ ﻭ ﺟﺎﺭﻱ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ” ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﭘﺮﺩﺍﺯﺵ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﺳﺖ ” ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻓﻬﺎﻭﻱ ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ. ﻳﻚ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻱ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻗﺒﺎً ، ﺩﺭﻣﺎﻥ ، ﭼﻴﺰﻱ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﻛﺸﻒ ﻣﺸﺎﺭﻛﺘﺎﻧﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ. ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﺭﺍﺟﺮﺯ ( ( 1961 ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ : ” ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ ﻛﺸﻒ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻟﺬﺕ ﻣﻲ ﺑﺮﺩ . ” ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﻣﻨﻈﻢ ﻛﻨﻨﺪﻩ ، ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻪ ﻱ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﺑﻲ ﻫﻤﺘﺎ. ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮕﺮ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻱ ﻓﺮﺩﻱ ﺭﺍ ﺍﺭﺝ ﻣﻲ ﻧﻬﺪ ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ ، ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻲ ﻫﻤﺘﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺷﺎﻧﺲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺟﻬﺖ ﺟﺬﺏ ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻱ ﻫﺎﻱ ﻧﻮﻳﻨﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ – ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ – ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﻮﺿﻊ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺗﺠﺮﺑﻲ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﻱ “ﺑﻲ ﺍﻃﻼﻋﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ” ( ﺷﺎﭘﻴﺮﻭ ، ( 1996 ، ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻛﺰﻱ ﻛﻪ ﺣﻴﻄﻪ ﻫﺎﻱ ﺯﻭﺝ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ ﺑﺮ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻫﻢ ﺭﺍﺳﺘﺎﺳﺖ.


 

– 2 ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺑﺮ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ18 ﺗﺴﻠﻲ ﺑﺨﺶ ﻭ ﻣﺸﺎﺭﻛﺘﻲ : ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﻱ ﺍﺳﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ، ﻭ ﺑﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻌﻠﻖ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻱ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ، ﺩﺭﻙ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﻓﺖ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺍﺵ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺭ، ﺗﻌﺠﺒﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩ ﻓﻮﻕ ” ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ ﻫﻤﺪﻟﻲ” ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﺎﻣﻠﻲ ﻛﻠﻴﺪﻱ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺗﻠﻘﻲ ﻛﻨﺪ؛ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻛﻠﻴﺪﻱ ” ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺩﺍﺯﺵ ﺗﺠﺮﺑﻪ” ، ” ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺗﺎﺯﻩ” ﻭ “ﺣﺴﻲ ﻧﻮﻳﻦ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ” ﺭﺍ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ . ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ – ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻲ ﻗﻴﺪ ﻭ

ﺷﺮﻁ19 ﻧﺎﻣﻴﺪ، ﻣﻮﺟﺐ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻩ ﺍﻱ ﻧﻮﻳﻦ ﺑﺎ ﺗﺠﺎﺭﺑﺸﺎﻥ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﻮﻧﺪ. ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ” ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ
ﻫﻤﺪﻻﻧﻪ ” ﻱ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻱ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﮔﻮﻳﻲ ﺑﻲ ﻣﺎﻳﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻮﻋﻲ ﺁﺷﻜﺎﺭﺳﺎﺯﻱ20   ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﻲ ﺭﻭﺩ؛ ﺍﻳﻦ

ﺁﺷﻜﺎﺭﺳﺎﺯﻱ ، ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻱ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻱ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺭﺍ ﻧﻈﻢ ﺑﺨﺸﻲ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﺩﻫﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﻜﺎﻓﻬﺎﻱ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻱ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻱ ﺩﺭﻭﻧﻲ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺟﺬﺏ ﺷﺪﻥ ﻣﻲ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻳﺮ ﺩﻳﺪﮔﺎﻫﻬﺎﻱ ﭘﺴﺖ ﻣﺪﺭﻥ ( ﺍﻧﺪﺭﺳﻦ ، ( 1997 ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩ ﻫﻢ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺟﻬﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ ” ﺧﻠﻮﺹ ، ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﻃﻠﺒﻲ21 ﻭ ﺻﺮﺍﺣﺖ ” ﺗﻼﺵ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻓﻀﺎﻳﻲ ﺍﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﺴﺘﺮﺍﻧﺪ . ﻓﻀﺎﻳﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻳﻤﻦ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻬﺎﻳﺶ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻭﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻲ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺶ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺯﻭﺝ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ ، ﺧﻠﻖ ﺍﻳﻦ

 

Alliance ۸۱ unconditional positive regard ۹۱ Revelation ۰۲ egalitarian ۱۲

 

 

 

 

۳۲