– 4 ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺑﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ: ﺭﻭﻳﻜﺮﺩﻫﺎﻱ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻱ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﺭﻱ ﺷﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺎﻫﻴﺘﺎً ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺑﺎﻟﺒﻲ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﻫﻴﺠﺎﻥ(ﻓﺮﻳﺠﺪﺍ، (1986 ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ، ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﺷﻜﺎﺭ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﺿﺮﻭﺭﺭﻱ-ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻱ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ-ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ ﺩﻫﻨﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﺍﺧﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮕﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻗﺘﻀﺎﻱ ﻣﺤﻴﻄﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﻳﺎ ﻧﺎﻛﺎﻡ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ  ﻗﺎﺏ ﺩﻫﻲ ﺷﻮﻧﺪ، ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺏ ﺩﻫﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻱ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﻭﺍﻛﻨﺸﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ (ﮔﺮﻳﻨﺒﺮگ، ﺭﺍﻳﺲ، ﻭﺍﻟﻴﻮﺕ،

.(1993

 

ﻗﺎﻟﺐ ﻫﺎﻱ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ، ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ، ﺗﻔﺴﻴﺮ،ﭘﺎﺳﺨﺪﻫﻲ ﻭ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺗﺠﺎﺭﺑﻤﺎﻥ ﻳﺎﺭﻱ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ، ﺷﻴﻮﻩ ﻱ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻲ ﻳﻚ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ ﻓﻌﺎﻝ ﺳﺎﺯﻱ ﻗﺎﻟﺐ ﺩﻫﻲ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻱ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ،

 

 

 

 

 

۴۲

 

ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﺯﺳﺎﺧﺘﺎﺭﺩﻫﻲ22 ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻧﻜﺘﻪ ﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ، ﺩﺭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭ، ﻗﺎﺏ ﺩﻫﻲ ﻫﺎ ﻓﻌﺎﻝ ﺳﺎﺯﻱ ﺷﺪﻩ، ﺟﻬﺖ ﻛﺸﻒ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺨﺸﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻲ ﺁﻳﻨﺪ. ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭﻣﺎﻥ، ﻗﺎﺏ ﺩﻫﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻨﺪﻱ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻼﺡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻧﺪ، ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻴﺎﺑﻲ23، ﻭﺳﻌﺖ ﺑﺨﺸﻲ24 ﻭ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﺰﺍﺭﻱ ﻣﻔﻴﺪ، ﺷﻴﻮﻩ ﻫﺎﻱ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﺩﻫﻲ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﻲ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺮﻱ، ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

 

-5 ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺑﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻱ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﺍﺻﻼﺣﻲ: ﭘﺮﺩﺍﺯﺵ ﻭﺳﻌﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻱ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﺍﺻﻼﺣﻲ ﻭ ﻧﻮﻳﻦ، ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﺪﺍﺯ. ﺍﻳﻦ ﺭﻭ، ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻤﺪﺗﺎً ﻧﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻱ ﺑﻴﻨﺶ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﺎﻱ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ، ﻛﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻱ ﺷﻜﻞ ﺩﻫﻲ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻧﻮﻳﻦ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﻣﻤﻜﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻧﻮﻳﻦ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ ﺷﻴﻮﻩ ﻫﺎﻱ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﺩﻫﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻱ ﻧﻮﻳﻦ، ﺭﻭﺷﻬﺎﻱ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺪﺍﺯﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﺰﻳﻨﺪ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪ. ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺷﻮﺍﻫﺪ ﭘﮋﻭﻫﺸﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﮕﻲ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮﻱ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﮔﺮﻱ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺜﺒﺖ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﻲ ﺭﻭﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﺪﺍﺧﻼﺕ ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ-ﺭﻓﺘﺎﺭﻱ ﻫﻤﮕﺎﻡ ﺑﺎ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩﻫﺎﻱ ﺗﺠﺮﺑﻲ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺎﻳﻴﺪ

 

ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ.(ﻛﺮﻳﻨﺒﺮگ، ﻛﻮﺭﻣﻦ ﻭ ﭘﺎﻳﻮﻳﻮ ، (2002 ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺭ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﺯﻭﺝ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻲ:

 

  • ﺑﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻴﺠﺎﻧﻲ ﻫﺮ ﻫﻤﺴﺮ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ،

 

  • ﺑﺠﺎﻱ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻳﺎ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﻛﺮﺩﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺑﺨﺸﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ؛

 

  • ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺑﺮ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻱ ﭼﺸﻤﮕﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﺄﺛﺮ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻱ ﻛﺸﻒ ﻫﻤﺪﻻﻧﻪ ﻱ ﺁﻥ (ﺗﺠﺮﺑﻪ)ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺴﺎﺳﻬﺎﻳﻲﺍﺣ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻛﺎﻣﻼً ﺷﻜﻞ ﺩﻫﻲ ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻣﻼﺕ ﺟﺎﺭﻱ ﺍﺛﺮﻱ ﻧﺎﻛﺎﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

 

  • ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﺮﺳﺸﮕﺮﻱ –ﻋﻤﻮﻣﺎً ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻱ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﻣﺪﺍﺭﻱ ﻣﺎﻧﻨﺪ ” ﭼﻪ …. ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ …. ” – ﻭ ﮔﻤﺎﻧﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﻲ ، ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﺨﺸﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ؛

 

  • ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺟﻬﺖ ﺩﻫﻲ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻔﻲ ﻭﻳﮋﻩ ، ﺷﻴﻮﻩ ﻫﺎﻱ ﻧﻮﻳﻦ ﭘﺮﺩﺍﺯﺵ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻣﻲ

 

ﻛﻨﺪ؛ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎﻳﻲ ﻫﻤﭽﻮﻥ “ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺑﺮ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻛﺸﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺍﻛﻨﺶ ﻣﺸﻜﻞ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ – ﻣﺜﻼً ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﺼﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺑﺠﺎﻱ ﺗﻮﺟﻪ ﺻﺮﻑ ﺑﺮ ﻭﺍﻛﻨﺶ ﻧﻬﺎﻳﻲ – ﻭ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻭﺳﻌ ﺖ ﺑﺨﺸﻲ ﺑﻪ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﺪﻳﺪﺍﺋﻲ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ “، ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﻱ ﻭﻇﺎﻳﻔﻲ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪﺍﻳﻦ. ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻱ ﻓﺮﺩﻱ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﺳﺖ ، ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻳﻲ ﻇﺎﻫﺮﺍً ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﻳﺎﺑﻨﺪ؛ ﻣﺜﻼً ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﻜﺮﻩ ﻱ ﺍﺻﻠﻲ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺍﺵﺎﻫﺎًﮔ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻓﻌﻠﻲ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ،


Reconstruction ۲۲ Accessed ۳۲ Developed ۴۲

 

 

 

۵۲